Waarom zelfacceptatie niet de eerste stap is (en waarom zoveel mensen daarop vastlopen)

Je moet jezelf gewoon accepteren.

Het klinkt als een mooie uitspraak.

Net als:

🌸 Laat los.

🌸 Heb jezelf lief.

🌸 Kies voor jezelf.

🌸 Wees gewoon wie je bent.

Maar heb je weleens gemerkt hoe frustrerend zulke uitspraken kunnen zijn als je er middenin zit?

Want als het zo eenvoudig was, hadden we het allang gedaan.

Je zegt toch ook niet tegen iemand met een gebroken been: 

Loop gewoon.

Stel je voor.

Iemand breekt zijn been.

Je loopt het ziekenhuis binnen en zegt:
"Kom op, accepteer gewoon dat je weer kunt lopen."

Of nog erger:
"Loop gewoon."

Iedereen voelt direct hoe absurd dat klinkt.

Een gebroken been heeft tijd nodig.

Het moet onderzocht worden.
Het krijgt rust.
Soms een operatie.
Daarna gips.
Revalidatie.
Spieren moeten opnieuw sterker worden.

Pas daarna loopt iemand weer.

Niemand verwacht dat iemand dat proces overslaat.

Waarom verwachten we dat dan wel van onszelf als het om emotionele pijn gaat?

Zelfacceptatie is geen beginpunt

Veel mensen denken dat ze eerst zichzelf moeten accepteren voordat ze kunnen veranderen.

Ik geloof juist het tegenovergestelde.

Zelfacceptatie ontstaat onderweg.

Niet omdat je jezelf hebt overtuigd.

Maar omdat je jezelf bent gaan begrijpen.

Je ontdekt waar jouw onzekerheid vandaan komt.

Waarom je altijd voor anderen zorgt.

Waarom je zo perfectionistisch bent.

Waarom je steeds over je grenzen heen gaat.

Waarom kritiek zoveel pijn doet.

En hoe meer je begrijpt, hoe minder je jezelf veroordeelt.

Dat is geen trucje.

Dat is een natuurlijk proces.

We veroordelen vaak gedrag zonder het verhaal erachter te kennen

Misschien ben je altijd bezig om iedereen tevreden te houden.

Of durf je geen nee te zeggen.

Misschien blijf je veel te lang in situaties die je eigenlijk ongelukkig maken.

Vaak vinden we dat zwak van onszelf.

Maar wat als dat gedrag ooit precies was wat jou veilig hield?

Wat als je als kind hebt geleerd dat liefde verdiend moest worden?

Of dat je vooral lief, behulpzaam of onzichtbaar moest zijn?

Dan is dat gedrag geen fout.

Het was ooit een slimme overlevingsstrategie.

En zodra je dát begrijpt, verandert er iets.

Je hoeft jezelf niet langer te veroordelen.

Je kijkt met mildheid.

En precies daar begint zelfacceptatie.

Daarom werkt helen niet op wilskracht

Ik hoor mensen vaak zeggen:

"Vanaf vandaag ga ik meer van mezelf houden."

Maar liefde voor jezelf is geen besluit dat je op maandagochtend neemt.

Je kunt jezelf niet dwingen iets te voelen.

Je kunt wel nieuwsgierig worden.

Waarom reageer ik zo?

Waarom raakt dit me?

Waarom blijf ik mezelf zo afwijzen?

En iedere keer dat je eerlijk naar jezelf kijkt zonder oordeel, verdwijnt er een klein stukje schaamte.

Daar komt begrip voor in de plaats.

En uit begrip groeit acceptatie.

Niet omdat je ervoor hebt gevochten.

Maar omdat je jezelf eindelijk bent gaan zien zoals je werkelijk bent.

Hoe Reiki en bewustwording daarin kunnen helpen

In mijn praktijk zie ik dit regelmatig gebeuren.

Mensen komen niet binnen omdat ze zichzelf niet accepteren.

Ze komen omdat ze moe zijn.

Omdat ze vastlopen.

Omdat ze zichzelf kwijt zijn geraakt.

Tijdens een Reiki-behandeling ontstaat vaak iets bijzonders.

Het lichaam ontspant.

Het hoofd wordt stiller.

En daardoor ontstaat ruimte om anders naar jezelf te kijken.

Niet vanuit kritiek.

Maar vanuit nieuwsgierigheid.

Vanuit zachtheid.

En juist daar begint vaak de echte verandering.

Niet doordat iemand leert zichzelf te accepteren.

Maar doordat iemand eindelijk ophoudt zichzelf te bestrijden.

De eerste stap is niet acceptatie

Misschien hoef je vandaag jezelf nog niet volledig te accepteren.

Misschien is de eerste stap veel kleiner.

Misschien is de eerste stap simpelweg jezelf afvragen:

Waarom ben ik geworden wie ik nu ben?

Niet om een excuus te zoeken.

Maar om jezelf eindelijk te begrijpen.

Want mensen veranderen zelden doordat ze harder voor zichzelf worden.

Ze veranderen omdat ze zichzelf eindelijk begrijpen.

En misschien is dat wel de mooiste vorm van zelfacceptatie die er bestaat.

Misschien hoef je vandaag niet te proberen jezelf meer lief te hebben. Misschien hoef je jezelf vandaag alleen maar iets beter te begrijpen dan gisteren. Want begrip verzacht. En waar zachtheid ontstaat, ontstaat uiteindelijk ook acceptatie. Niet omdat je ervoor hebt gekozen, maar omdat je jezelf niet langer als je grootste tegenstander ziet. 

Liefs,

Andrea 🌸